ptt comiccontest2 : plastic story.
ขวดหนึ่งใบกับเด็กชายตุ้มเม้ง
โดย...........เกียรติชัย มาไกล
“ออด.....ด..ด…..” เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นตอนสามโมงพอดี “เอาละนักเรียน ครูคิดว่าสิ่งที่พวกเราเรียนรู้กันในวันนี้ คงจะมีประโยชน์ต่อพวกเราไม่มากก็น้อยนะ” ครูวัลภาพูดขึ้นมาหลังได้ยินเสียงออดยาว “นักเรียนทำความเคารพ” ตุ้มเม้งพูดนำเพื่อนเพื่อเคารพครูสาว “สวัสดีครับคุณครู” ทุกคนพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน หลังจากที่ทุกคนเก็บสัมภาระและแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง เด็กชายตุ้มเม้งซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องเดินลัดเลาะเข้าซอยข้างโรงเรียน จุดหมายของเด็กชายคือบ้านเช่าราคาถูกในสลัมท้ายโรงเรียน “วันนี้เราต้องทำให้พ่อประหลาดใจแน่” เด็กชายรำพึง วันนี้ที่โรงเรียนสอนให้เด็กรู้จักวิธีรีไซเคิลพลาสติกเก่าทิ้งแล้ว เพื่อกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ คุณครูสอนหลายอย่าง แต่เด็กชายตุ้มเม้งนึกในใจหนึ่งอย่างและมันทำให้พ่อของเขาเซอร์ไพร้ส์แน่นอน เด็กชายนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ ในสมองคิดถึงขวดน้ำพลาสติกที่เขาเก็บไว้หลังบ้าน 8 ใบ กับช่องระเบียง 8 ช่อง พอถึงบ้านเด็กชายก็ลงมือทันที เวลาผ่านไปสักพักเด็กน้อยหันไปมองนาฬิกาข้างผนัง “ต้องเร่งมือแล้ว ใกล้เวลาที่พ่อจะกลับมาแล้ว” เด็กชายกำคัตเตอร์บรรจงกรีดลงบนขวดน้ำพลาสติก “อ้าวเผลอกรีดแรงไปหน่อยขาดซะแล้ว.....ตายละขวดหมดพอดีเลย” เด็กชายพูดอย่างหัวเสีย “ไม่เป็นไรออกไปหาข้างนอกคงมี” เด็กชายมีความหวังขึ้นมา เขาลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปนอกบ้านอย่างรีบเร่ง เด็กชายเดินหาขวดร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ไม่มีวี่แววว่าจะเจอขวดน้ำที่ตามหา เด็กชายเดินคอตก พลันสายตาเหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนข้างบ้านถือขวดน้ำแล้วยกขึ้นดื่ม “นั้นไงเขาดื่มใกล้หมดแล้ว เดี๋ยวเขาก็ต้องทิ้ง .....อ้าวเฮ้ย ปาไปไหนน่ะ” เด็กชายมองขวดน้ำเปล่าลอยตามแรงเหวี่ยง......แล้วไปตกแหมะอยู่ตรงลานสนามหญ้าบ้านตาปุ่น “ตายละหว่า ดันไปตกใกล้ไอ้ดำจอมโหดซะด้วย ทำไงดี” เด็กชายยืนมองขวดน้ำพลาสติกซึ่งบัดนี้นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างไอ้ดำ สุนัขพันธ์ไทยหลังอานจอมโหดเด็กชายนึกถึงวีรกรรมของมันตอนที่กัดขาเจ้าขโมยโชคร้ายที่ดอดเข้าบ้านตาปุ่นครั้งที่แล้วจนขาเหวอะ เด็กชายหน้าซีดทันที แต่เขาคิดว่ายังไงซะจะต้องหาวิธีเอามันมาให้ได้เด็กชายคิดจนหน้านิ่ง ตอนนี้ไอ้ดำกำลังหลับ “ไม้ยาวๆไงละเจ้าเซ่อ” เด็กน้อยพูดกับตัวเองพร้อมกับวิ่งกลับไปที่บ้าน เขากลับมาพร้อมไม้ยาวๆท่อนหนึ่งเด็กชายบรรจงสอดไม้ด้ามยาวลอดรั้วบ้าน ตรงเข้าหาขวดน้ำอย่างระมัดระวัง “แกร่ก..ก” เสียงไม้กระทบขวดเด็กชายเห็นหูไอ้ดำกระดิกหนึ่งทีแล้วมันก็ค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับจ้องเขม็งมาที่เขา “แฮ่......ๆ” เจ้าหมาโหดคำราม แฮ่ๆ เด็กน้อยหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นตูมตาม คล้ายจะเป็นลมแดด “เอาไงดี เอาไงดี หูดีชะมัดเลยไอ้หมาบ้าเลือด” เด็กน้อยหงุดหงิด “จะทันไหมเนี่ย......พ่อใกล้จะกลับมาแล้ว” เด็กชายกระวนกระวายและทันใดนั้นเขาก็นึกแผนเด็ดออก หัวสมองปิ๊งเหมือนนักเขียนการ์ตูนในหนังสือการ์ตูนตลกเล่มละ15บาทชอบทำเวลาคิดแก็กออก “แผนล่อเสือออกจากถ้ำ” เด็กน้อยเอามือเท้าเอวแล้วแหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วหัวเราะเบาๆ “หึ หึ” เด็กชายล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วดึงเอาสิ่งหนึ่งออกมา ซึ่งตามแผนแล้วเขาต้องเหวี่ยงขนมปังที่กินเหลือจากกลางวัน เข้าไปให้ไอ้ดำมันกินและจังหวะนั้น เขาจะใช้ไม้เขี่ยเอาขวดออกมา เด็กชายพร้อมลงมือตามแผน “เฟี้ยว.......ตุ๊บ” ขนมถูกโยนห่างจากไอ้ดำจอมโหดประมาณ 2 เมตรไอ้ดำเบิกตาโพลงพร้อมกับกระโจนตัวขึ้นกลางอากาศหมายขย้ำเจ้าเศษขนมปังให้หายไปในพริบตา “ดึ๋ง...” เสียงเชือกตึงเพราะแรงดึงของไอ้ดำที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศกับเชือกอีกด้านที่ผูกไว้กับเสาบ้าน “ผลั่ก.......แอ่ก ก” ไอ้ดำถูก
เหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรงจนร้องเสียงหลง “ตายห่ะ.......เชือกยาวไม่พอ เวรกรรม” เด็กน้อยสบทอย่างอารมณ์เสียพสายตาประสานกับเจ้าดำที่มองมาอย่างมาดร้าย พร้อมกับครางเสียง “แฮ่.......แฮ่” อยู่ในลำคอ ตุ้มเม้งหน้าซีดอีกครั้ง เด็กน้อยด่าทอตัวเองอยู่ในใจว่า “ทำไมน้อเด็กหน้าตาดีอย่างเขาถึงได้มีความคิดตื้นเขินนักก็ไม่รู้” เด็กชายนั่งพิงกำแพงหน้าบ้านตาปุ่น เหลือบตาขึ้นมองก้อนเมฆพร้อมกับคิดแผนสองต่อทันที “ยืมมือฆ่า” เขาปิ๊งขึ้นมาอีกครั้งสายตาเด็กชายจ้องมองไปที่ออดหน้าบ้านตาปุ่นพร้อมกับเอื้อมมือไปกดออด.... เดี๋ยวตาปุ่นต้องออกมา จากนั้นเขาก็บอกให้ตาปุ่นโยนขวดน้ำมาให้เขาเท่านั้นก็จบ “ฉลาดจังเลยเรา หล่อด้วยตะหาก”.....“อ๊อด.....ออด” เสียงออดดังอยู่ในบ้านพร้อมกับเสียงหนึ่งดังลอดออกมา “หมาที่ไหนมากดออดว่ะ คนกำลังหลับสบาย เดี๊ยะออกไปบ๊องหูให้ซักที” เสียงนั้นทำให้เด็กชายดึงมือกลับทันที “เหวอ....โหดกว่าไอ้ดำอีกแหนะ” เด็กน้อยพูดพร้อมทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมพร้อมกับคิดแผนใหม่อีกครั้งและเขาก็คิดออกในทันที “แผนนี้ก็แล้วกัน” ตุ้มเม้งพูดพร้อมกับยืนขึ้นจ้องตาประสานกับไอ้ดำแบบไม่กลัว “โฮ่ง โฮ่ง ...ๆๆๆ” ไอ้ดำเริ่มเห่า “เห่าอยู่ได้หนวกหูนะโว๊ย” ตาปุ่นลงเท้าปึงปึง “อ้าวตุ้มเม้งเองเรอะ มีธุระอะไรเหรอไอ้หนู” ตาปุ่นพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน “ตาปุ่นช่วยหยิบขวดนั้นโยนให้หนูทีสิครับ” เด็กชายบอก ตาปุ่นเดินตรงมาหยิบขวดแล้วออกแรงเหวี่ยงมันข้ามรั้ว เด็กน้อยยืดสุดตัวแต่เขารับพลาด ขวดเจ้ากรรมลอยข้ามหัวเขาไปตกอยู่กลางถนน พร้อมกับการมาของรถเก๋งสีดำคันงาม มันตรงมาหาเจ้าขวดใบเล็กและ”กร๊อบ” เต็มๆกลางล้อเหลือแต่เศษพลาสติกแบนแต๊ดแต๋ ติดอยู่กับพื้นถนน “ โอ้หม่ายก็อด..ด” เด็กน้อยยืนจ้องมอง มือกุมขมับอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจเดินคอตกกลับบ้าน เวลาต่อมาพ่อของเขาก็มาถึงบ้านตามเวลาเลิกงานปกติ วิโรจน์แปลกใจที่อยู่ๆก็มีกระเช้าพลาสติกห้อยอยู่ตามช่องระเบียงแกว่งไปแกว่งมา ภายในบบรจุต้นคุณนายตื่นสายดอกของมันสีฟ้าสวยงาม “โอ้โห นี่ทำเองเลยหรอคนเก่ง” พ่อชม “แต่เอ๊ะ....ทำไมช่องสุดท้ายไม่มีล่ะลูก” วิโรจน์ถาม “ผมหาขวดอีกใบไม่ได้ครับพ่อ” เด็กน้อยก้มหน้าพูดเสียงเครือง เหมือนอยากจะร้องไห้ “อ่ะนี่ เอาไปสิ” วิโรจน์ยื่นขวดน้ำพลาสติกที่เขาล้วงออกมาจากกระเป๋าส่งให้ “พ่อมีอยู่ใบหนึ่งพอดีเลย” เขายืนขวดให้ลูกชายพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ เขาดีใจที่ลูกชายตัวน้อยของเขารู้จักการนำพลาสติกที่หลายคนมองว่าเป็นแค่ขยะ กลับมาทำใหม่ ซึ่งผู้ใหญ่หลายคนมองข้าม คุณค่าของมันไปแล้ว “หิวน้ำจังเลย” วิโรจน์แกล้งพูดขึ้นลอยๆ เด็กน้อยลุกพรวดพราดวิ่งตรงไปที่ตู้เย็น แล้วหยิบน้ำส่งให้พ่อของเขา วันนี้เป็นวันที่สองพ่อลูกมีความสุขอีกวันหนึ่ง สองพ่อลูกช่วยกันทำกระเช้าอีกใบ พร้อมกับหัวเราะกันคิกคักอย่างมีความสุข
จบบริบูรณ์
